Mersin hinterlandı 2017 ilk çeyrek ekonomik rakamları açıklandı

Ana Sayfa » Güncel » Bulvarlara, cadde ve sokaklara sanatçılarla ruh katmak... Abdullah Ayan yazdı

Bulvarlara, cadde ve sokaklara sanatçılarla ruh katmak... Abdullah Ayan yazdı

Caddeleri, bulvarları ruhsuz sayılarla değil, isimlerle sanatçılarla adlandırmak, anlamlandırmak...

 
 
Bulvarlara, cadde ve sokaklara sanatçılarla ruh katmak... Abdullah Ayan yazdı

Antep’ te doğmadım ama çocukluğum, gençliğim orada geçti.

İlkokullarında, lisesinde okudum.

Saf, çıkarsız tüm arkadaşlıkları, dostlukları orada edindim. Şehir büyütür mü çocuğu? Antep beni büyüttü…

Son yıllarda ortaya çıkan yeni bölgeleri, semtleri şaşkınlıkla izliyor, tanımaya çalışıyorum ama asıl ilgim çocukluğumun geçtiği, ilk gençlik sevdalarını kaldırımlarına döktüğüm eski Antep…

Bu konuda mütevazı olacak değilim, benim diyen Antepli kadar iyi bilirim eski dokuyu, tüm kokularına aşinalığım var.

Çocukluğum o zamanların Buğday arastası denilen şimdilerin restore edilmiş ve her gelen yabancının mutlaka ziyaret ettiği, etmeyenlerin de bir biçimde götürüldüğü Tahmis Kahvesinin bulunduğu alan ve civarı…

Elmacı pazarının tam karşısından girilen bu kadim yerleşkede Eski Hamam yanında, Boyacı Cami karşısında farklı evlerde oturduk.

Mardin’ den geldiğimizde de; ilkokul birinci sınıfı da şimdi Mevlevi Müzesi yapılan ve Buğday Arastasının ortasında yer alan İstiklal İlkokulunda okudum.

Okul dediğime bakmayın, Tekke Camii içinde yer alan eskiden büyük olasılıkla kendisini tasavvufa hasredenlere ayrılmış, çile doldurdukları odalardan devşirilen bir mekân…

1961’ de Hürriyet İlkokulu yapılınca biz öğrencileri oraya aktardılar, okul da kapandı. Asım Güzelbey döneminde Tekke Cami içinde yer alan o bölüm restore edilip Mevlevihane müzesi olarak şehre kazandırıldı, çok ta güzel bir mekân olmuş. Ziyaretçilerin orayı gezerken ne hissettiklerini bilmem ama benim için okuma, yazmayı ilerlettiğim ilk mektebim olarak çok özel bir yeri var. Her gidişimde avlusuna girer, gözlerimi kapatıp kokusunu içime çeker, o çocukluğumun geçtiği yıllara asude yolculuğa çıkarım.

Orada da kalmam, sokaklara, çıkmazlara vururum kendimi.

Artık taşlarına kadar hafızama kazındığını sandığım yollar, evler her seferinde ilk kez görüyormuşum gibi şaşırtır beni.

Şaşkınlıklarımdan biri Antebin her sokağa bile isim bulup verme geleneği… O gelenek benim için de zamanla oyun halini aldı. Kaybolduğum her sokağa girerken mutlaka hangi ismin verildiğine bakar, ismin çağrıştırdığı algıyla sokağı buluşturmaya çalışırım.

Ve yıllar sonra Halil Cıbran okurken şaşkınlıkla çocukluğumu bıraktığım ve yıllar sonra hayal bahçelerinde yeniden aramaya koyulduğum o caddeleri, evleri nasıl da duygularıma birebir tercüman olup anlattığını gördüm.

Tıpkı İlyas Halil’ in dizelerinde çocukluğunu aradığı, anlatırken de ağlayıp herkesi ağlattığı Mersin’ in eski sokaklarını, çocukluğunun hayal bahçelerinin üzerimde bıraktığı duygulara benzer bir tat, gizemli bir koku.

Ama Halil Cıbran ve İlyas Halil’ in yazdıklarının ruhumu yakan, hücrelerime nüfuz eden efsunlu bir başka yanı var: Çocukluğuma, çocukluğumun o kadim şehirlerine, sokaklarına, evlerine götürüyor, gözlerimi kapattığımda elimden tutup dolaştırıyorlar.

Bu kadar mı güzel tarif edilir o duygu? Halil Cıbran isen ve evinden, şehrinden, ülkenden koparılıp Beyrut’tan New York’a gitmek zorunda kalmışsan, evet:

“Bu caddelere ruhumdan o kadar çok parça saçtım ki, özlemimin o kadar çok çocuğu bu tepelerde çıplak dolaştı ki, sıkıntı ve ıstırap çekmeden onlardan kendimi ayıramam...

Bugün üstümden çıkardığım bir giysi değil, kendi ellerimle yırttığım derim, kabuğum...

Geride bıraktığım bir düşünce değil, açlık ve susuzlukla tatlandırılmış bir gönül...

Yine de daha fazla oyalanamam...

Her şeyi kendine çeken deniz beni de çağırıyor; yola çıkmalıyım...

Çünkü kalmak, saatler geceyle yanarken, donmak, kristallesmek ve bir kalıba dökülmek demek...”

Ve İlyas Halil isen ve evinden, şehrinden, ülkenden kopup sıcak, ak köpüklü masmavi denizi, dünyanın en büyük martılarının dolaştığı masmavi göğü bu topraklardan binlerce kilometre uzaklarda soğuk Kanada’ da özlemle hayal ediyorsan elbet oturur yazarsın;

“Kimse benim kadar Mersin’ e vurulmadı. Martılarını seyrederken yüzü rüzgârdan ıslanmadı.

Kent, sevgili değil, eli kırbaçlı haspa…

İnsafsız yazlarına karşın ince endamlı, sütü bacaklı gelindi, geceleri yatakta limon kokan…

Tüm gece anlatacak bir şey bulurdu, ağustos böcekleriyle…

…

Büyüdükçe ben, baharlar büyüdü benimle, bin kokulu mevsim oldu. Kulağının ardında, elma çiçeği saçında turunç kokuları bir kız…

Nisan, mayıs…”

Peki, Mersin’e böylesine vurgun bir sanatçıya, evrensel gözlemlerini kaleme alırken bile sözü önünde sonunda Mersin’e getirip, unuttuğumuz bir yerleri, silinmiş dokuları, sinmiş kokuları bize anlatan, hüzünlenip, hüzünlendiren İlyas Halil’ e biz ne verdik?

Bin bir çabayla Ortodoks kilisesi yanındaki sokağın başına güç bela adının yazılı olduğu küçücük plaketi çakma dışında ne yaptık?

Bu kentin numaralarla bezenmiş caddelerinden birine İlyas Halil adını vermek için ne bekliyoruz?

Hadi birileri bambaşka duygular, reflekslerle hayatı boyunca bu kentin adını anmamış, bu kente eli değmemiş birilerine ödül verip duruyor, onları veballeri, günahlarıyla bırakalım.

Ama bu kenti bir arada tutacak “ahde vefa” duygusunu gömüldüğü topraktan çıkarıp hepimize yaşatmakla yükümlü yerel yönetimleri cadde, sokakları numaralandırmaktan vazgeçip, tıpkı Antep gibi en küçük iz bırakanı bile unutmadan en azından önemli cadde ve bulvarlarını zaten ölümsüz sanatçılarına adayıp, o sanatçıların kentle olan bağını tüm dünyaya hatırlatamaz mı?

Sadece İlyas Halil değil, onun öykülerine sinmiş, her kitabında bir biçimde hatırlattığı; Nuri Abaç’ ları, Celal Çumralı’ ları, Haşmet Akal’ ları, Osman Özeren’ leri gecikmiş özürlerimizle yad etmek, isimlerini bu kentle yeniden buluşturmak…

Cadde, bulvar yapmak elbette bir şey ama mekânlara bulvar da olsa bir sanatçı adıyla ruh katmak…

Cadde için para olması yetiyor, oysa o caddeye, bulvara isim bulmak kentin sanatçı zenginliğiyle sınırlı...

Mersinin o zenginliğin farkında olmaması ne acı…                      

Abdullah Ayan

 

 
20 Haziran 2016 Pazartesi 08:40
 
 
(0 Yorum Yapıldı)Yorumlar
<p>Henüz kimse yorum yapmamış, ilk yorum yapan siz olun.</p>
 
Bu Kategorideki Diğer Haberler
 
Güneş Doğarken İşçilerle Sabah MesaisindeTarih, doğa, deniz, güneş, müzik ve dans kansere karşı birleştiİçel Soroptimist Kulübü, 'Obezite ile Savaş' semineri düzenledi.Bisiklet durursa hayat dururTarsus Sev’in Robotik Takımı’na İki Ödül BirdenMobbing ve Hukuksal Boyutu Ele AlındıGüzel Konuşma ve Diksiyon
MTSO’ya teşekkür belgesiMenderes Gönüllü Evi, Mezitli'nin Filizleri ailesine katıldıMiniklerden Büyük Nağmeler Mezitli’de 26. Jakaranda koruluğu açıldı Çalgı Çengi’nin Ünlü Oyuncuları Forum Mersin’de Hayranlarıyla Buluşuyor
 
 
Yazarlar
Yazarlar RSS Beslemesi
 
 
Get our toolbar!
 
Gazete Manşetleri
 
 
Namaz Vakitleri
 
  • İmsak03:24
  • Güneş05:21
  • Öğlen12:49
  • İkindi16:39
  • Akşam19:57
  • Yatsı21:39
 
Bumerang - Yazarkafe
 
Anket
.
 
İddaa
 
Lig Puan Durumu
 
Takımlar
O
G
B
M
P
1
Beşiktaş
32
21
8
3
71
2
Başakşehir
32
19
10
3
67
3
Fenerbahçe
32
17
9
6
60
4
Galatasaray
32
18
4
10
58
5
Antalyaspor
32
15
7
10
52
6
Trabzonspor
32
14
8
10
50
7
Akhisar Bld.
32
13
6
13
45
8
Kasımpaşa
32
12
7
13
43
9
Konyaspor
32
11
10
11
43
10
Gençlerbirliği
32
10
10
12
40
11
Alanyaspor
32
12
4
16
40
12
K.D.Ç. Karabük
32
11
6
15
39
13
Osmanlıspor FK
32
9
11
12
38
14
Kayserispor
32
10
7
15
37
15
Bursaspor
32
10
5
17
35
16
Ç. Rizespor
32
8
6
18
30
17
Gaziantepspor
32
7
5
20
26
18
Adanaspor
32
6
7
19
25
 
Şampiyonlar Ligi
 
UEFA Avrupa Ligi
 
Alt Lig
 
 
Tarihte Bugün
1571 - İspanya Kralı, Venedik ve Papa, Osmanlı Devleti aleyhine ittifak kararı aldı...
1924 - Türk Milli Futbol Takımı, Olimpiyat Oyunları kapsamındaki ilk milli maçında, Çek Milli Futbol Takımı'na 5-2 yenildi.
1944 - Nuri Demirağ'ın fabrikasında yapılan ilk Türk yolcu uçağı İstanbul'dan Ankara'ya uçtu.
1953 - ABD, Nevada'da bulunan deneme bölgesinde, topçu birlikleri tarafından atılan ilk ve tek nükleer bomba denemesini yaptı.
1954 - Tokyo'da yapılan Dünya Serbest Güreş Şampiyonası'nda Türkiye birinci oldu.
1954 - Türkiye, Osmanlı borçlarının son taksitini ödedi.
1961 - ABD Başkanı John F. Kennedy ABD Kongresi'nde yaptığı bir konuşmada 1960'lı yıllar sona ermeden önce mutlaka Ay'a ayak basacaklarını ilan etti.
1963 - 30 Afrika ülkesi bir araya gelerek Afrika Birliği Örgütü'nü kurdu.
1977 - Yıldız Savaşları filmi gösterime girdi.
1982 - Falkland Savaşı sırasında İngilizlerin HMS Coventry adlı destroyeri Arjantin uçakları tarafından batırıldı.
1983 - Milli Güvenlik Konseyi kürtaj yasa tasarısını kabul etti.
1988 - Irak Basra'yı İran'dan geri aldı.
1989 - Mihail Gorbaçov, Sovyet Sosyalist Cumhuriyetler Birliği Devlet Başkanı oldu.
1997 - Afganistan'dan kaçan General Raşid Dostum, Türkiye'ye sığındı.
2001 - 32 yaşındaki Coloradolu Erik Weihenmayer, Everest Dağı'nın zirvesine ulaşan ilk görme özürlü insan ünvanını aldı.
2003 - Nuri Bilge Ceylan'ın 'Uzak' adlı filmi 56'ncı Cannes Film Festivali'nde 'Elephant' filmiyle birlikte En İyi Film ödülünü paylaştı.
2005 - Azeri petrolünü Türkiye üzerinden dünya pazarına ulaştırması amaçlanan Bakü-Tiflis-Ceyhan (BTC) boru hattına ilk petrol verildi.
2005 - UEFA Şampiyonlar Ligi 2004-2005 sezonu finali Atatürk Olimpiyat Stadı'nda yapıldı. Normal süresi 3-3 biten maçı Liverpool penaltılarla 6-5 Milan'ı yendi.
2008 - 61. Cannes Film Festivali'nde En İyi Yönetmen ödülünü Nuri Bilge Ceylan aldı. Ceylan ödülünü kucaklarken, 'Benim yalnız ve güzel ülkeme ithaf ediyorum' dedi. Ceylan, üçüncü kez Cannes'da ödül alarak bir rekora da imza attı..
2010 - Samandıra'da eğitim uçuşu yapan bir askeri uçak, sokağın ortasına düştü. 3 personel hafif yaralandı.
 
 
Arşiv
 
Süper Loto
18.05.2017 Tarihli Çekiliş Sonucu050611154147
 
On Numara
22.05.2017 Tarihli Çekiliş Sonucu02030809101314192125303241475053546466737879
 
Sayısal Loto
20.05.2017 Tarihli Çekiliş Sonucu091128293337
 
Şans Topu
17.05.2017 Tarihli Çekiliş Sonucu050609101401
 
 
Kurumsal

İçerik

Gündem

Siyaset

Teknoloji